Maand: april 2015

Trotse partner

‘K vind het wel eens kunnen, een echte “stoef”blog…

Ik zag het al even aankomen.
Toen B anderhalf jaar geleden in allerijl naar het ziekenhuis gebracht werd, om daar te horen te krijgen dat hij door het oog van de naald gekropen was, begon voor hem een moeilijke tijd.
Het werd lichamelijk en psychisch een zware herstelperiode…

Één van de conclusies was dat er aan de conditie moest gewerkt worden, om het hart stevig “te ondersteunen”. Evy kwam eraan te pas om het trainingsprogramma op gang te brengen.
Goeie invloed, die Evy, het werkte, zonder noemenswaardige problemen werden de loopsessies opgebouwd. En er werden doelen gesteld…
Schrijfster startte mee op maar moest door veelvuldige blessures vroegtijdig opgeven.
B daarentegen ging steeds beter en vlotter lopen.
Jullie konden onlangs lezen dat hij vol trots de “Urban Citta Trail” in Antwerpen uitliep en er veel voldoening in vond.
Toen stond ik al te glunderen van trots aan de finish, zelfs de kou en de regen konden me niet deren.

Uiteraard stond “The 10 Miles van Antwerpen” ook op het lijstje, dat moet je als loper toch eens gedaan hebben.
Afgelopen zondag was het zover, slecht weer, joepie, want veel zuurstof in de lucht.
(Voor de supporters een ietsje minder, maar…. Alles voor de liefde 🙂 )
Heel de voormiddag op van de zenuwen, begrijpelijk, want het is niet niks.
Eenmaal vertrokken kwam het goed, en als je daar staat, ik geef het toe, de sfeer werkt aanstekelijk!
Om 15u kwam de massa in beweging en was er geen houden meer aan.
Het is een prachtig zicht, al die mensen samen zien lopen…
Ik haastte me naar de overkant van de Schelde door de voetgangerstunnel, verdorie … 😦
Wist ik veel dat dat zooooooooooo’ n lange tunnel was, ‘k dacht dat ik Antwerpen wel kende, heb weeral wat bijgeleerd :).
Maar ik was op tijd aan de overkant, om de glimlach op zijn gezicht te zien toen hij me op de trappen zag staan.
Zoveel verschillende mensen dat je dan ziet, alle leeftijden, nationaliteiten, maten….
Lopen is voor iedereen.

Ben er zeker van dat ik mijn kilometerkes ook afgelegd heb, de voetgangerstunnel nog eens door, de terugweg naar de finish, hordes toeschouwers trotserend.
Maar ik was op tijd, binnen een voor hem vooraf bepaalde tijd kwam B over de finish, glunderend, maar doodmoe…
Het was zwaar geweest, de tunnels zijn niet voor “watjes”…
En ik… Ik was apetrots op “mijn loper”, hij had het toch maar gedaan 🙂
Hij mag trots zijn op wat hij gedaan heeft, ik ben nog veel trotser!
De problemen met zijn hart, het heeft hem niet klein gekregen, integendeel.

Volgend jaar lopen we hem samen, want zijn enthousiasme werkt aanstekelijk en de blessures blijven uit…
Dan kunnen we trots zijn op elkaar!

To eat or not to eat

Hoe we best gezond blijven en gezond leven, dat weet iedereen waarschijnlijk wel…
Veel groente eten, niet teveel alcohol drinken, niet roken, héél veel bewegen…
Misschien krijgen we wel allemaal hét bikini- of zwembroeklijf waar we van dromen.

Maar eigenlijk is dat voor de meesten saai en moeten er steeds nieuwe methodes gevonden worden om af te vallen, er moeten nieuwe, sexy voedingsmiddelen bovengehaald worden, want….
Geef toe, dat levert een boeiender conversatie op dan die over sla en tomaten.

Maar, lieve lezers, ik permitteer het me om het te zeggen, zijn we niet een heel klein beetje aan het overdrijven?
Af en toe moet ik in opleiding voor mijn werk, om u allen goed te kunnen blijven helpen 🙂 …
Het is een hele onderneming, heel vroeg opstaan, de vroegste trein op, veel koffie – ook niet goed naar het schijnt-, en ’s middags een lunch met de collega’s in het bedrijfsrestaurant.
En daar gaat het al mis…
Een keuze uit salade, al dan niet met dressing, warme maaltijden, desserts (al dan niet gezond), frisdrank of water.
Probleem is de blikken in je bord als je tussen 10 collega’s zit die allemaal salade, uiteraard zonder dressing, eten, terwijl ik het aandurf om aardappelen met bloemkool en biefstuk te eten.
Dan durf ik om een uur of drie in de namiddag echt mijn frangipanneke niet meer bovenhalen hoor!
Hoe slecht kan ik bezig zijn??
Is alles wat mijn grootmoeder en moeder vroeger klaarmaakten ineens dikmakend,verschrikkelijk ongezond en ook nog eens kankerverwekkend?
Wie durft er zijn of haar kind nog een boterham met choco meegeven in de brooddoos naar school?
Er moest eens een grammetje suiker inzitten?
Uiteraard is gezonde voeding belangrijk, maar volgens mij hebben we geen dure zaden of bessen uit verre oorden nodig om een gezond lijf te krijgen…. Daar worden alleen maar een paar slimme zakenlui en voedingsconsulenten rijker van.
Wat is er mis met lekkere tomaten, sla, boerenkool enzovoort van “bij ons”?
En mag daar dan een stukje vlees of vis bij?
Ik durf zelfs niet te vertellen dat B en ik ’s morgens een boterham eten, want dat blijkt al helemaal uit den boze te zijn… Een boterham, stel je voor… Gemaakt met gewone tarwe en bloem… Heiligschennis dezer dagen…

Het wordt er alleen maar erger op als diegenen, die denken de waarheid in pacht te hebben over superfood, ook over niets anders meer kunnen praten en in de waan zijn dat alleen zij gelijk hebben. Al eens gezien hoe iemand met een maatje meer wordt aangekeken als hij of zij het aandurft om een ijsje, laat staan een pakje friet, te eten? Stel je voor, dat zou toch echt niet mogen…

Het waren wijze woorden van “Willemijn uit Gooische Vrouwen” ( hilarische serie trouwens voor de niet-kenners)… “Als God zou willen dat ik alleen leefde op sla, dan had hij wel een konijn van mij gemaakt”…

Eigenlijk komt het erop neer dat ieder doet en eet naar eigen goeddunken.
Nee, ik roep iedereen op om geen oordeel te vellen over de eetgewoontes van “onze medemens” , zodat ik weer gerust op het werk een warme maaltijd kan eten zonder aangekeken te worden alsof ik “mijn eigen hond aan het opeten ben”.

Lente

Als ik luister naar de vogels die een nieuw lied beginnen,
Als ik de eerste warme zonnestralen op mijn naakte huid voel…
Dan voel ik loutering…

Is dit het echte moment?
Is dit de kans waarop ik gewacht heb… Een frisse start…warme zonnestralen…nieuwe energie…

Trek ik nu definitief de deur dicht van twijfel, angst, onzekerheid…
Durf ik het aan?

Alles komt terug tot leven, de tijd gaat verder zonder ons, zonder mij, zonder jou…
Maar onze tijd krijgt een nieuwe start, zonder twijfels, zonder angst.

Ik trek de deur dicht en laat mijn donkere gedachten achter bij de winter.
Ik ga de lente in, met jou.
Energie stroomt door mijn bloed, energie om jou te beminnen, jou lief te hebben…
Te vergeven en vergeten…

Misschien duwt de winter af en toe nog tegen mijn gesloten deur, het mag…
De schoonheid van de lente en de zomer zal alles goed maken.

Ik trek de deur dicht en leun tegen je aan…
Ik weet dat het goed is tussen ons…

Voor altijd…

Family ties

Ik denk dat ik ongeveer 16  moet geweest zijn,toen ik terugkeerde van een scoutskamp en mijn moeder me niet stond op te wachten aan het lokaal.Haar jongste zus,mijn lievelingstante kwam me halen omdat mama opgenomen was in het ziekenhuis met een longontsteking die maar niet wilde genezen…. Ik had er alle vertrouwen in dat het goed zou komen en ging met plezier uit logeren.

Je moet weten dat,langs mama’s kant,we een bijzonder hechte familie waren… Een heel grote familie,want ze waren met 11 broers en zusters.Alle gelegenheden werden benut om feesten te geven,het ene al plezanter dan het andere.Alle vreugde en verdriet werden gedeeld…

Het kwam niet goed… Op mijn 18e kregen ik en mijn 2jaar jongere broer te horen dat mama aan een ongeneeslijke vorm van kanker leed.Na een vreselijke strijd moesten we afscheid nemen toen ik amper het middelbaar uit was…

Dan staat de wereld heel even stil… Maar,dankzij de familie redden we het wel,dacht ik toen… 😦

Ik ging studeren,universiteit-want dat had ik mama beloofd-en runde tegelijkertijd ons gezin…Papa was teveel met zichzelf bezig inplaats van zijn kids op te vangen… Het was een harde leerschool,maar wat doe je??Studeren,koken,boodschappen doen,er zijn voor je jongere broer…Je raadt het al,ik buisde jammerlijk…

Het enige positieve dat ik eraan overhield,was mijn relatie met Brubeck.Zijn liefde en de aandacht van zijn ouders hielpen me enorm.

Ook de familie was er toen nog,tot….papa besloot met een nieuwe partner te beginnen.Een tv soap was er niks tegen… “Dat kon en zou niet gebeuren”… Dat beslisten de broers en zussen samen en lieten papa vallen als een baksteen.Omdat mijn broer en ik partij trokken voor hem werden plots alle banden doorgesneden.Het verhaal hier in detail vertellen zou ons veel te ver leiden… maar het was hard… bikkelhard… Eerst je moeder afgeven en dan nog de hele familie… Pfffff….

Ik had nog het geluk terecht te komen bij Brubeck thuis en daar zeer goed te worden opgevangen… Mijn broer daarertegen… Heeft nog niet echt veel geluk gekend.

Tot ik voor een paar weken-via messenger-aan de praat geraakte met een neef die in Gent woont.Om Brubeck zijn speciale verjaardag te vieren ben ik met hem in contact geraakt.Het is prettig om af en toe met hem te babbelen…Ook toen ik zag dat mijn broer op FB een dineetje had gehad met een andere neef…

Tijd heelt alle wonden…dat wordt toch gezegd….

Het is een fijn gevoel,dat via de jongere generatie,de family ties misschien terug een beetje aangehaald worden…  

En wat die wonden betreft… Ze verzachten,omdat er andere mensen zijn die je leven kleur geven en de pijn laten waar ze hoort te zijn.