Ik mis je

Toen Oudste iets meer dan 3 jaar geleden als eerste ons nest verliet, werden we overspoeld door een tsunami van gevoelens.

Tijd om haar te missen en stil te staan bij het feit dat ons oudste kind als eerste haar vleugels ging uitslaan hadden we niet. 

Het werd een loodzwaar (en dit is geen greintje overdreven) half jaar. 

Ze was radeloos, verward, boos, verdrietig…totaal ongelukkig!

Het was niet zomaar heimwee, daar hadden we ons een beetje aan verwacht, neen…het was een allesoverweldigend gevoel van terug  naar huis te willen komen. Zelfs haar relatie was voor haar niet belangrijk meer, als ze samen geen huis gekocht hadden, had ze nu terug thuis geweest.

Stilstaan bij onze eigen gevoelens was dus niet aan de orde. Eerlijk gezegd wisten we op den duur niet meer wat te doen; lief zijn, vermanend zijn, begrijpend zijn…het viel allemaal in dovemansoren.

Pas na 6 maanden keerde het tij, wij haalden opgelucht adem, je wil gewoon dat je kinderen gelukkig zijn, punt aan de lijn.

Ze werkt vlakbij ons en woont op 15 minuutjes rijden, niet nodig te vermelden dat we haar zeeeeeeeer geregeld zien en horen. Dat maakt dat we haar niet kúnnen missen 🙂 en we blijven altijd zeer nauw betrokken bij haar nieuwe gezinnetje.

Middelste volgde het voorbeeld van zijn zus begin februari, 3 maanden geleden. Het verkeer speelde hem zodanig parten dat hij besloot om wat vroeger dan gepland te gaan samenwonen met zijn vriendin.

Ik schreef er al eens eerder over, het “lege-nest-syndroom”, dat hebben wij echt niet. Het is de natuurlijke gang van zaken en wij genieten schandalig van de vrijgekomen tijd met ons tweetjes. (Jongste heeft “den boven” voor zich alleen, hij geniet van zijn domein.)

Maar…het contrast is groot, Middelste heeft een drukke job, is redelijk op zichzelf en voelt zich goed op zijn stekje! Super, als ze maar gelukkig zijn, dat primeert.

We horen en zien hem weinig…en ik mis hem…

Voilà, het is er uit!

Ik mis je, lieve Middelste.

Ik mis…

Het geluid van je voetstappen op de trap waar je met een rotvaart afkwam.

De sleutel in de voordeur rond een uur of  7 ‘savonds.

Je uitvoerige beschrijvingen van je nieuwe job aan tafel.

Je verschrikkelijke “gehakketak” met je broer.

Je discussies met je papa waarin je steevast een beetje te zwart-wit dacht.

Je kleren in de wasmand.

Je knuffel voor je ging slapen.

Je onvoorwaardelijke steun en aandacht toen  je papa een hartstilstand kreeg.

Je altijd bereid zijn om een boodschap voor ons te doen.

Je halfleeggeten zakken chips die in de zetel bleven liggen.

De “kletstkens” koffie die je nooit opdronk.

De paar lekkere maaltijden die je voor ons kookte.

Ik mis je, lieve zoon, op een gezonde manier, maar ik mis je. 

Mama x






Als het morgen wordt

Stilte nestelt zich in mijn hoofd.

De witgouden gloed van de zon trekt heldere strepen door mijn gedachten.

Witte wijn verzacht de contouren van mijn eenzame gedachten…


Maak een “U-bocht” indien mogelijk; dat was de boodschap die ik mezelf influisterde.

Ik had tijd nodig, 2 weken geleden was het me allemaal teveel. Ik dacht dat “de stekker eruit trekken” dé oplossing was. 

Tuurlijk niet…

Emotioneel een wrak, lichamelijk helemaal op. Ik kwam de spreekwoordelijke “weerbots” tegen. 

Ik heb me gewenteld, gewenteld in een dik deken van wantrouwen, in een gevoel van kwaadheid, in een gebrek aan zelfvertrouwen…ik moest een bocht nemen.

“Hét moment” kwam er vorige week, toen ik geheel onverwacht een foto doorgestuurd kreeg van de jongste broer van mijn mama.

Het maakte veel los, een stroom van emoties die jaren onderdrukt geweest zijn. Emoties die ik diep had weggestopt.

Het is één van de enige foto’s van mijn mama en mezelf, de zomer voor ze stierf. Ik wist zelfs toen niet dat ze terminaal ziek was. 

Ik wist ook niet van het bestaan van de foto’s af, want ja, er zijn er nog, waarvan eentje van haar alleen…zo mooi.

Ik ben altijd sterk geweest, dacht ook dat ik altijd sterk moest zijn. Het lukte, tot 3 jaar geleden mijn en onze wereld ontwricht werd.

Dankzij lange, zeer diepe en soms moeilijke gesprekken met B, besefte ik dat ik niet altijd sterk moet zijn, dat ik mezelf kan én mag zijn, gewaardeerd door mijn man en kinderen. Het waren zware dagen.

Ik weet nu dat alleen vandaag en morgen belangrijk zijn.

De foto’s die ik doorgestuurd kreeg deden me beseffen dat het heden telt… mijn mama heeft haar 44e verjaardag nooit mogen meemaken. 

Ze heeft me gevormd tot wie ik ben, nu, iemand die opkomt voor zichzelf, tegen wie niemand moet zeggen wat ik al dan niet mag doen, zeggen of schrijven.

Ben ik, buiten aan mijn Mr Brubeck, aan iemand verantwoording schuldig?

Neen!

Wat ik jullie wel schuldig ben, is dankbaarheid! Diepe en welgemeende dankbaarheid.

Ik stond versteld van de vele persoonlijke, warme, emotionele, ondersteunende, begripvolle, hoopvolle, vragende, begrijpende reacties, mailtjes, app’jes en sms’en.

Het heeft me doen nadenken, me een hart onder de riem gestoken en me doen beseffen dat jullie allemaal lieve, oprechte mensen zijn.

Het heeft me doen beseffen dat ik me gewaardeerd voel.

Dank jullie daarvoor, vanuit mijn hart!

Blogland kan dan tóch mooi zijn, door jullie!

Foto-fijnweekend/genieten/geluks-blogje

Met een nieuw kapsel op zak, goed weer in het vooruitzicht en een boeking in een prachtig hotel, zetten wij afgelopen donderdag ons weekend in.

Uit de bus gekomen? Haarlem, een kant van Nederland waar we nog nooit geweest waren, Bloemendaal op meer specifiek te zijn.

Éenmaal ons bootje aangemeerd, konden we uitgebreid lunchen in het zonnetje aan de waterkant.

Supermooie stad, boeiende musea, fijne terrasjes…Haarlem wordt niet voor niets “Klein Amsterdam” genoemd.

Uiteraard mocht een fietstocht niet ontbreken met dit mooie weer. Het was fietsen of de 40km van Zandvoort wandelen. De keuze was snel gemaakt :). 

Aangezien Mr B niet meer durft zeggen hoeveel kms we gaan fietsen (hij kletst er toch altijd een aantal bij), vergat hij ditmaal toch wel helemaal “per ongeluk” te vermelden dat het duinengebied (weliswaar wondermooi) veel weg had van onze Ardense heuvels! 

Deze pannenkoek had ik dan absoluut helemaal -met appel en stroop en poedersuiker- op en top verdiend! 

Aan cultuur mocht het uiteraard niet ontbreken. Alhoewel iedereen die ons goed kent weet dat we niets met godsdienst hebben, gaan we graag een kerk binnen om de structuur en bouwstijl te bewonderen. 

Ik vraag het me elke keer af -desondanks dat B en ik geschiedenis en godsdienst studeerden, of misschien juist daarom- hoe het in “godsnaam” mogelijk is dat mensen zoveel tijd en geld gestoken hebben om zulke “monumenten” te bouwen voor iemand die niet bestaat en alleen uitgevonden is om het volk zoet te houden. (Vergeef me, het is niet persoonlijk naar iemand gericht)

Neen, laat me dan maar dromen dat ik kasteelvrouw was in deze ruïne van “Brederode”, misschien was ik daar “De Rode Ridder” wel tegengekomen.

Bovenstaand aperitief met bijbehoren stond op ons te wachten toen we ons redelijk pijnlijk achterwerk van onze zadels aftilden. Het verzachtte enigzins 😀😀. De afgelegde 35 km werd onmiddellijk gecompenseerd!
Maar alles in het zonnetje, wat wil een mens nog meer?

Mededeling de volgende dag op de radio: “file op weg naar de kust”…file? in maart?

Echt waar, half Nederland zocht het strand op, gewapend met picknickmanden en geruite dekens.

Een reden voor ons om door te rijden naar Alkmaar.

Zo mooi, rustig want iedereen zat met zijn voeten in het zand, indrukwekkend, beklijvend. 

Maar….waar was alle kaas? Daar staat Alkmaar immers bekend om.

Ach ja, de kaasmarkt wordt elke vrijdag gehouden, als geen enkele toerist al in de stad is en iedereen aan het werk is. 

Ook het VVV, het bureau voor toerisme en het belangrijkste museum “het kaasmuseum” zijn het hele jaar door op zondag gesloten. Begrijpen wie begrijpen kan.

We schaften ons dan nog maar een paar mooie klompjes aan voor we richting huiswaarts keerden!

Het was een zalig weekend, Haarlem, Alkmaar en de omliggende streek, we komen zeker terug!

“Doodsangst”

Ok, de titel is misschien lichtelijk overdreven, maar toch…

Zweethanden, een hartslag die duidelijk verhoogd is, de neiging om terug buiten te lopen, in een coma te gaan tot het voorbij is, dat voel ik als ik bij een kapper zit.

Nu dus!

Maar het moest, de laatste beurt was 2 jaar geleden. 

Toen was ik op een verward moment een zaak binnengestapt in Breda. Ik had heel duidelijk gemaakt dat ik wilde dat mijn haar juist geknipt werd. Hoe moeilijk kan het eigenlijk zijn, recht knippen?

Als je een paar jaar hebt mogen oefenen, begeleid door de juiste mensen, hoe moeilijk kan het dan zijn om 2 kanten van een kop vol haar gelijk te krijgen??

Enfin, het ging 2 jaar geleden redelijk goed, ik heb maar een paar kleine prullen bij moeten knippen thuis. Zelf bijknippen hoor ik u zeggen…inderdaad, B wordt er knettergek van, ik zit geregeld met een klein oranje schaartje hier en daar een paar lokken bij te knippen.

Laat mij maar gewoon naar de tandarts gaan, die mag zonder problemen wat rondboren in mijn kiezen.

Vandaag is dé dag, na 2 jaar moeten mijn ondertussen schouderlange lokken (door B mateloos bewonderd omdat  hij het sexy vindt) dringend terug in model geknipt worden. Een beetje hoor, ik heb de kapper -die B overigens altijd heel keurig knipt- zeeeeeeer strikte instructies gegeven.

Terwijl ik zit te wachten op mijn “haarbeul”, met knikkende knieën, luisterend naar de verhalen over de aflevering van Temptation Island van gisteren, lonkt de deur van het salon heel heftig naar me.

Maar ik ben sterk, zal het doorstaan en desnoods thuis mijn oranje schaartje terug boven halen!

Als ik durf, zet ik een foto op instagram.

Duimen jullie voor mij?

First world problems


Je staart me aan zonder me te zien, met je grote, holle ogen waarin niks meer te lezen valt.

Je dunne armpjes liggen roerloos naast je kleine lichaam.

Mijn moederhart bloedt als ik een vlieg ongestoord in je ooghoek zie zitten.

De huid op je buikje die niet meer terugveert als iemand erin knijpt om je vochtgehalte te peilen.
Ik kan niet naar je kijken zonder een traan te laten. 

Je aanblik is een noodkreet.

B en ik zitten samen in de zetel een reisje te zoeken, het nieuws stond op als achtergrond. Aangezien we pas in september onze grote vakante hebben, willen we er in mei even tussenuit. Maar we weten niet wat te kiezen, er is zoveel dat we nog willen zien, doen…

B surft en surft, wandelen, rust, ver, dichtbij…zoveel aanbod.

Mijn oog valt op jou en ik ben beschaamd, beschaamd dat wij niet weten welke reis te boeken terwijl jij waarschijnlijk niet eens een toekomst hebt.

Jij kan er ook niet aan doen dat je op de “verkeerde” plaats geboren bent. Dat je misschien één van die duizenden kinderen bent die al geen ouders meer heeft. Dat je de strijd tegen de hongersnood misschien zal verliezen.

Hoe is het mogelijk dat in een wereld waarin we naar de maan kunnen vliegen, mensen, kinderen doodgaan van de honger? Hoe is het mogelijk dat zoveel rijkdom in handen is van zo weinig mensen?

Ik weet het wel, ik kan jouw leed niet persoonlijk oplossen, ik denk aan mijn eigen kinderen en kleinkind en hoop dat zij altijd gezond mogen blijven. Ik ben dankbaar voor alle kansen die we hen hebben kunnen bieden.

Kansen die jij niet zal krijgen…

Ik kijk naar jou en stel het zoeken naar een reis even uit, klap de laptop dicht.

Ik hoop zo dat men je helpen kan…dat je een kans krijgt.

Kleine zorgen

Ik ken je zo goed, ik ken de blik in je ogen.

Ik ken de klank in je stem, ik zie het trillen van je lip.

Ik voel het als je blij bent, maar direct als het wat minder gaat, als het je allemaal wat teveel wordt.

Ik ken jou als geen ander, ik lees je als een open boek.

Je bent mijn vlees en bloed.

Ik ben zo ongelooflijk trots op wie je bent en wat je doet, want ook al besef je het zelf niet altijd, je bent een mooie, waardevolle vrouw en mama.


Eergisteren moest Oudste met Lowieke naar de kinderarts. Omwille van zijn problemen bij zijn geboorte wordt hij kort opgevolgd.

Ze belde me vanuit de wagen om te vragen of ik thuis was, ik hoorde het onmiddellijk aan haar stem, er scheelde iets.

Met een Lowieke op de arm met knalrode kaken, een etteroogje en een gloeiend bolletje, kwam ze binnen.

Ik ken mijn kind door en door, ze was overstuur, verdrietig en wist het even niet meer.

Overnemen was de boodschap, kleinkind troosten, eten geven en luisteren, luisteren en nog eens luisteren. 

LIESE  verwoordde het op haar blog een paar dagen geleden zo haarscherp; we luisteren niet echt, staan dikwijls te snel klaar met ons eigen verhaal…
Ik heb dus geluisterd, een tas thee gezet en ze haar gevoelens laten uitspreken. Ik heb haar vooral proberen te laten weten dat haar gevoelens normaal zijn en dat hielp.

Doe het maar allemaal hé, als jonge moeder. Bevallen, borstvoeding geven, het zijn 2 van de moeilijkste dingen die je als vrouw moet doen. Je wordt nergens op voorbereid, maar er wordt wel verwacht dat je het perfect doet. Als het niet perfect lukt, ben je een mislukkeling.

Daarnaast moet je ook nog zien dat het huis aan kant blijft, de boodschappen gedaan zijn, je je relatie spannend houdt, terug maat 36 hebt na 2 maanden (want maat 42 is niet acceptabel lees ik her en der), er een beetje “mee door kan” qua uiterlijk en het betweterig gedoe van je schoonmoeder naast je neer kan leggen.
Ik begrijp het helemaal hoor, been there, seen it all…alleen had ik geen mama meer om raad aan te gaan vragen, of gewoon even bij haar tot mezelf te kunnen komen, even ademhalen. En dat is onbetaalbaar!
Er wordt veel verwacht van jonge ouders, er wordt zoveel schone schijn verkocht…de realiteit is helaas geen roze wolk.
Maar, zolang het bij kleine zorgen blijft, prijzen we ons gelukkig en prijzen we Oudste de hemel in. 
Omdat ze het goed doet, omdat ze een supermama is, omdat ze alleen het beste wil voor haar kindje, omdat ze niet perfect hoeft te zijn en gewoon haar ding moet doen zoals ze het wil doen.
Het komt helemaal “in de sjakosch”! 

Lieve Oudste, neem je tijd, neem je tijd om jezelf te zijn.

Wij zijn er voor je, al is het maar gewoon om even weg te schuilen.

Mama ❤