“Doodsangst”

Ok, de titel is misschien lichtelijk overdreven, maar toch…

Zweethanden, een hartslag die duidelijk verhoogd is, de neiging om terug buiten te lopen, in een coma te gaan tot het voorbij is, dat voel ik als ik bij een kapper zit.

Nu dus!

Maar het moest, de laatste beurt was 2 jaar geleden. 

Toen was ik op een verward moment een zaak binnengestapt in Breda. Ik had heel duidelijk gemaakt dat ik wilde dat mijn haar juist geknipt werd. Hoe moeilijk kan het eigenlijk zijn, recht knippen?

Als je een paar jaar hebt mogen oefenen, begeleid door de juiste mensen, hoe moeilijk kan het dan zijn om 2 kanten van een kop vol haar gelijk te krijgen??

Enfin, het ging 2 jaar geleden redelijk goed, ik heb maar een paar kleine prullen bij moeten knippen thuis. Zelf bijknippen hoor ik u zeggen…inderdaad, B wordt er knettergek van, ik zit geregeld met een klein oranje schaartje hier en daar een paar lokken bij te knippen.

Laat mij maar gewoon naar de tandarts gaan, die mag zonder problemen wat rondboren in mijn kiezen.

Vandaag is dé dag, na 2 jaar moeten mijn ondertussen schouderlange lokken (door B mateloos bewonderd omdat  hij het sexy vindt) dringend terug in model geknipt worden. Een beetje hoor, ik heb de kapper -die B overigens altijd heel keurig knipt- zeeeeeeer strikte instructies gegeven.

Terwijl ik zit te wachten op mijn “haarbeul”, met knikkende knieën, luisterend naar de verhalen over de aflevering van Temptation Island van gisteren, lonkt de deur van het salon heel heftig naar me.

Maar ik ben sterk, zal het doorstaan en desnoods thuis mijn oranje schaartje terug boven halen!

Als ik durf, zet ik een foto op instagram.

Duimen jullie voor mij?

First world problems


Je staart me aan zonder me te zien, met je grote, holle ogen waarin niks meer te lezen valt.

Je dunne armpjes liggen roerloos naast je kleine lichaam.

Mijn moederhart bloedt als ik een vlieg ongestoord in je ooghoek zie zitten.

De huid op je buikje die niet meer terugveert als iemand erin knijpt om je vochtgehalte te peilen.
Ik kan niet naar je kijken zonder een traan te laten. 

Je aanblik is een noodkreet.

B en ik zitten samen in de zetel een reisje te zoeken, het nieuws stond op als achtergrond. Aangezien we pas in september onze grote vakante hebben, willen we er in mei even tussenuit. Maar we weten niet wat te kiezen, er is zoveel dat we nog willen zien, doen…

B surft en surft, wandelen, rust, ver, dichtbij…zoveel aanbod.

Mijn oog valt op jou en ik ben beschaamd, beschaamd dat wij niet weten welke reis te boeken terwijl jij waarschijnlijk niet eens een toekomst hebt.

Jij kan er ook niet aan doen dat je op de “verkeerde” plaats geboren bent. Dat je misschien één van die duizenden kinderen bent die al geen ouders meer heeft. Dat je de strijd tegen de hongersnood misschien zal verliezen.

Hoe is het mogelijk dat in een wereld waarin we naar de maan kunnen vliegen, mensen, kinderen doodgaan van de honger? Hoe is het mogelijk dat zoveel rijkdom in handen is van zo weinig mensen?

Ik weet het wel, ik kan jouw leed niet persoonlijk oplossen, ik denk aan mijn eigen kinderen en kleinkind en hoop dat zij altijd gezond mogen blijven. Ik ben dankbaar voor alle kansen die we hen hebben kunnen bieden.

Kansen die jij niet zal krijgen…

Ik kijk naar jou en stel het zoeken naar een reis even uit, klap de laptop dicht.

Ik hoop zo dat men je helpen kan…dat je een kans krijgt.

Kleine zorgen

Ik ken je zo goed, ik ken de blik in je ogen.

Ik ken de klank in je stem, ik zie het trillen van je lip.

Ik voel het als je blij bent, maar direct als het wat minder gaat, als het je allemaal wat teveel wordt.

Ik ken jou als geen ander, ik lees je als een open boek.

Je bent mijn vlees en bloed.

Ik ben zo ongelooflijk trots op wie je bent en wat je doet, want ook al besef je het zelf niet altijd, je bent een mooie, waardevolle vrouw en mama.


Eergisteren moest Oudste met Lowieke naar de kinderarts. Omwille van zijn problemen bij zijn geboorte wordt hij kort opgevolgd.

Ze belde me vanuit de wagen om te vragen of ik thuis was, ik hoorde het onmiddellijk aan haar stem, er scheelde iets.

Met een Lowieke op de arm met knalrode kaken, een etteroogje en een gloeiend bolletje, kwam ze binnen.

Ik ken mijn kind door en door, ze was overstuur, verdrietig en wist het even niet meer.

Overnemen was de boodschap, kleinkind troosten, eten geven en luisteren, luisteren en nog eens luisteren. 

LIESE  verwoordde het op haar blog een paar dagen geleden zo haarscherp; we luisteren niet echt, staan dikwijls te snel klaar met ons eigen verhaal…
Ik heb dus geluisterd, een tas thee gezet en ze haar gevoelens laten uitspreken. Ik heb haar vooral proberen te laten weten dat haar gevoelens normaal zijn en dat hielp.

Doe het maar allemaal hé, als jonge moeder. Bevallen, borstvoeding geven, het zijn 2 van de moeilijkste dingen die je als vrouw moet doen. Je wordt nergens op voorbereid, maar er wordt wel verwacht dat je het perfect doet. Als het niet perfect lukt, ben je een mislukkeling.

Daarnaast moet je ook nog zien dat het huis aan kant blijft, de boodschappen gedaan zijn, je je relatie spannend houdt, terug maat 36 hebt na 2 maanden (want maat 42 is niet acceptabel lees ik her en der), er een beetje “mee door kan” qua uiterlijk en het betweterig gedoe van je schoonmoeder naast je neer kan leggen.
Ik begrijp het helemaal hoor, been there, seen it all…alleen had ik geen mama meer om raad aan te gaan vragen, of gewoon even bij haar tot mezelf te kunnen komen, even ademhalen. En dat is onbetaalbaar!
Er wordt veel verwacht van jonge ouders, er wordt zoveel schone schijn verkocht…de realiteit is helaas geen roze wolk.
Maar, zolang het bij kleine zorgen blijft, prijzen we ons gelukkig en prijzen we Oudste de hemel in. 
Omdat ze het goed doet, omdat ze een supermama is, omdat ze alleen het beste wil voor haar kindje, omdat ze niet perfect hoeft te zijn en gewoon haar ding moet doen zoals ze het wil doen.
Het komt helemaal “in de sjakosch”! 

Lieve Oudste, neem je tijd, neem je tijd om jezelf te zijn.

Wij zijn er voor je, al is het maar gewoon om even weg te schuilen.

Mama ❤

I’m so glad I’m a woman

I’m glad to be a woman, I’m proud to be a woman.

I’m proud to be your woman.
Liefste Mr. Brubeck, 

Morgen sta je weer heel even in de schaduw van alle vrouwen in de wereld, maar niet voor mij. Het is weer internationale vrouwendag. En het is ook jouw dag!

Ik ben trots een vrouw te zijn, met al zijn voor- en nadelen. Ik zou niets anders willen zijn. Ik voel me ook op en top vrouw, veel meer dan toen ik een ietsiepietsie jonger was. Ik weet veel beter wat ik wil, wie ik ben, wat ik voel.

Grotendeels heb ik dat aan jou te danken, je bent verliefd geworden op het meisje dat ik toen was en hebt me doen uitgroeien tot de vrouw die ik nu ben.

Gewoon, door je eigenzijn, je karakter. Je hebt me altijd laten voelen dat ík de enige ben, jouw beste vriend, jouw soulmate. Daar groeit een mens van, ik word erdoor “gevoed”.  Ik kan altijd mezelf zijn, door jou, daardoor voel ik me veilig en kan ik mezelf ontplooien.

Je laat me elke dag weten dat je me mooi vindt, op zoveel manieren, elke dag opnieuw. 

Daardoor voel ik me mooi, daardoor doen de rimpeltjes er niet toe. Wat er toe doet, is dat jij mij mooi maakt, omdat je van me houdt zoals ik ben…

Of ik nu tot in de puntjes opgemaakt ben of in mijn jogging puur natuur rondloop, je geeft me altijd het gevoel “perfect” voor je te zijn. En dat is nu net het mooie, wij hoeven niet perfect te zijn en dat weten we allebei.

Dus ja, ik ben heel trots een vrouw te zijn, jouw vrouw. 

Ik ben me er ook sterk bewust van dat veel vrouwen elders in de wereld het niet zo getroffen hebben. Omdat ze in armoede geboren worden, uitgehuwelijkt als ze 12jaar zijn, mishandeld door hun partner, niet mogen gaan werken, minderwaardige beroepen moeten uitoefenen omdat het niet anders kan, niet gewaardeerd worden, minder mens zijn omdat een religie dat uitvindt, niet mogen studeren…

Ik kan zo nog wel even doorgaan.

Helaas telt dat niet alleen voor vrouwen, we zouden er morgen misschien beter internationale “Mensenrechtendag” van maken. 

En dan ook nog niet beperken tot één dag per jaar alsjeblief?

MR BRUBECK,
I’m so proud to be your woman…

Op een dag als morgen sta je voor mij extra in de schijnwerpers. 

Je bent niet voor niets jarig op “vrouwendag”, dat is omdat je mij en alle vrouwen respect toedraagt.

We gaan er morgen een mooie, speciale verjaardag van maken, gewoon omdat je dat verdient, een dagje helemaal voor jou, omdat door mannen zoals jij geen enkele vrouw zich slecht zou voelen.

Dank je, omdat ik door jou blij ben een vrouw te zijn!

Wij

Één van de “voordelen” als ik me niet super in mijn vel voel, is dat ik veel nadenk, soms iets teveel, maar toch.

Ik trek me terug in mijn hoekje van de zetel en kan uren naar buiten kijken, gewoon genieten van ons uitzicht, de vogels volgen in hun grillige vlucht, een kat lelijk aankijken omdat die nu durft paraderen over ons terras (geen hond meer om ze weg te jagen), gewoon gewoon…

Ik realiseer me de laatste jaren meer en meer dat we prioriteiten aan het stellen zijn in ons leven. Soms zonder dat we er ons helemaal van bewust zijn, maar meestal weloverwogen!

De aanleiding was ongetwijfeld de hartstilstand die Mr B 3,5 jaar geleden bijna velde. Dat doet wat met een mens, op zo’n brute manier geconfronteerd worden met je “eindigheid”. Ja, de maanden daarna waren moeilijk, hard, dubbel, pijnlijk, schrijnend en hebben heel wat teweeg gebracht. 

Het was een periode waarin wij een plaats moesten zoeken, wij belangrijk waren, wij de kinderen moesten opvangen, wij elkaar moesten ondersteunen, wij…

We leerden eruit, we leerden dat alleen wij belangrijk zijn, wij en de kinderen, wij.

We leerden eruit dat de buitenwereld meedogenloos kan zijn, verpletterend, hypocriet, goedgelovig. Mensen oordelen zonder écht te weten, laten je vallen als een baksteen als het hen niet meer uitkomt.

We leerden wie onze echte vrienden zijn, met schade en schande. We namen het besluit om een “vriendschap” te beëindigen die geen vriendschap meer was, we kozen voor onszelf.

We leerden dat onze kinderen opgegroeid waren tot verstandige volwassenen, op wie we altijd kunnen rekenen. Ze maken betere mensen van ons, ze maken ons trots, elke dag opnieuw.

De komst van ons kleinkind maakte ons week, drukte ons met de neus op onze blijvende verantwoordelijkheid, kwetsbaarheid ook. 

Wij zijn “wij”, samen. 

Prioriteiten zijn geen dingen, geen materie, ze zijn persoonlijk, ze zijn onze parameters, ze zijn essentieel, essentieel om gelukkig te zijn. 

Wat maakt het uit om met de duurste auto te rijden, het perfecte bikini-lijf te hebben, het meest effectieve dieet te volgen, de meeste volgers op social media te hebben? 

Oppervlakkigheid tiert welig, wat echt telt wordt vaak over het hoofd gezien.

We laten dingen aan ons passeren, zaken die onze aandacht niet verdienen, mensen die ons kwetsen, het is het allemaal niet waard.

Voor ons is het duidelijk, “wij” zijn prioritair, wij, onze kinderen en kleinkind, de mensen die in ons hart zitten, die belangrijk zijn en ons leven mee zin geven.

Ik neem nog een tas koffie, kijk uit over mijn tuin en wens jullie allen een zeer fijn weekend!

Clouded mind

Ik ben een beetje moe de laatste weken, een beetje “down in the dumps” zoals ze dat zo mooi in het engels zeggen.

Ik loop er hard tegen te vechten, lig te piekeren, voer ellenlange gesprekken met mijn bezorgde wederhelft, laat soms een traan…

Om uiteindelijk te beseffen na een mooie blog te hebben gelezen van ANNA; ik hoef er niet tegen in te gaan, me er tegen te verzetten. Anna heeft gelijk, toegeven dat je moe bent, het wat moeilijk hebt, mag!

En…het helpt.

Eens ik dat besefte kon ik helderder nadenken over wat me nu zo moe maakte, en vooral, dat er zoveel mooie dingen en redenen zijn om erdoor te kijken.

Ik werd moe…

•van mijn lijf, dat wat tegenspartelt de laatse weken, me doet beseffen dat ik het wat beter moet “soigneren” en leren luisteren naar signalen die schreeuwen: “doe het wat rustiger aan”.

•van het verdriet om onze lieve hond, die we allebei verschrikkelijk missen, het doet nog altijd zo’n pijn.

•van de vele doktersbezoeken, onderzoeken en plannen van operatie voor Jongste.

•van mijn werk, waar men belachelijk aan het doen is over verlofplanning. Waar ze schrikken dat mensen ziek thuis blijven, waar de druk vele collega’s doet bezwijken.

•van domme, holle, oppervlakkige uitspraken van mensen. Gewoon, van oppervlakkigheid in het algemeen.

•van bezorgdheid over Oudste en haar zoontje, die wat spartelt met zijn gezondheid. Niks ernstig, maar ze moet ermee leren omgaan en wij proberen haar altijd bij te staan. 

•van het gebrek aan zonlicht, een cliché -ik weet het-, maar het zou me zoveel deugd doen om met een dikke trui aan buiten een tas koffie te kunnen drinken.

•van het missen van Middelste, ik had het misschien toch wat onderschat.

•van mezelf…
Het weekend bracht verzachting, lange gesprekken, zetelhangen, intimiteit, een fles goede wijn en vooral “licht”; licht in mijn hoofd, het moe zijn een plaats aan de kant te geven en het daar te parkeren.

Ik heb zoveel mooie, kleine, grote, simpele, belangrijke dingen om me “licht” te voelen!

•de trotsheid op B, die het weeral opbracht om de Urbantrail in Brugge te gaan lopen.

•beseffen dat we echt wel in een mooi land wonen, met unieke plaatsen!

•genieten van mijn 3 mannen, samen in de zetel in het nieuwe stekje van Middelste, alsof er niks veranderd is.

•genieten van ons kleinkind, van Jongste die met trots zijn kalfjes laat zien aan zijn neefje, het leven kan simpel mooi zijn!

•plannen maken om samen weg te gaan, de vakantieplannen samen met de kinderen dit jaar in vaste vorm te gieten, zeer fijne vooruitzichten.
Het mistig gevoel in mijn hoofd is helemaal aan het opklaren, omdat ik weet dat “moe zijn” mag…dat het er af en toe bijhoort en vooral dat het ook weer voorbij gaat!

Kalverliefde

Dat ik trots ben op onze kroost, dan hebben jullie al tot vervelens toe mogen horen. Ik ga er niet mee ophouden over hen te vertellen, soms grote, soms kleine dingen.

Dingen die ons doen nadenken, glimlachen, heel hard lachen, boos doen worden, ons doen “blinken”… dagdagelijkse dingen die hun leven mooi en boeiend maken.

Jongste, in zijn werk als begeleider/opvoeder van mensen met een beperking brengt dagelijks verhalen mee naar huis om ons avondmaal mee op te smukken. 

Hij is verantwoordelijk binnen de leefgemeenschap (die volledig zelfbedruipend is) voor de boerderij. Samen met een deel van de bewoners zorgt hij ervoor dat dit strikt biologisch verloopt. 

Een uitdaging, zowel het landbouwgedeelte als de zorg voor “zijn mensen”. Maar geen enkele dag is dezelfde, altijd gebeurt er wel iets waardoor wij leuke verhalen geserveerd krijgen, overgoten door zijn jeugdig enthousiasme.

Gisteren, toen wij zoals altijd vroegen hoe zijn werkdag geweest was, kregen we te horen dat hij met de kalfjes gaan wandelen was.

Jaja, u leest het goed, mocht ik terugkeren als kalf, dan zeer graag op de boerderij van de leefgemeenschap “W…”. Je weet daar tenminste dat je gewoon een naam krijgt (jongste kalf is zelfs vernoemd naar Mr Brubeck 😀), als je groot bent gewoon melk mag geven, niet bezorgd hoeft te zijn dat je vetgemest wordt om naar de slachterij te moeten en je als stier gewoon je ding mag doen, zonder al dat kunstmatig gedoe.

Geef toe, ziet hij er niet gelukkig uit?


Voor Jongste daar ging werken had ik niet zo’n hoge pet op van koeien. Maar we zijn nu al dikwijls op bezoek geweest en B is zelfs al een paar keer mee gaan melken in het weekend. Die koeien kennen Jongste echt, geloof het of niet. Ons staren ze van ver aan, bekijken ons als waren we aliëns, maar Jongste…die krijgt een warm welkom, mooi om te zien.

De kalfjes worden af en toe met de hand bijgevoederd en daarna geknuffeld, zooooooooo lief!

En dan is het tijd om te gaan wandelen, ze moeten wennen om van de stal naar de weide te gaan. Het zijn net kleine kinderen, vertelt onze zoon, als ze geen zin hebben gaan ze gewoon liggen en krijg ze dan maar eens terug recht.


Zo ook het hierboven pasgeboren kalf dat de naam van Mr Brubeck draagt. (Die kan al even koppig zijn als het kalf hierboven 😜).

Wij leven mee, mee met de vele verhalen, ons respect groeit met de dag, respect hoe hij met mens én dier omgaat, velen kunnen er een voorbeeld aan nemen!

Kalverliefde, het omvat vele vormen!